आईजीपी कार्कीको अश्रुधारा र कान्तिको पुछिएको सिउँदो…

भदौ २४ गतेको विध्वंस केवल इँटा–ढुंगामाथि भएको आक्रमण थिएन, त्यो एक परिवारको भविष्य, एउटा नारीको सिन्दुर र एक शिशुको सुरक्षित काखमाथि गरिएको निर्मम प्रहार थियो। सोही दिन कार्यस्थलमै शहादत प्राप्त गरेका सहायक हवल्दार अमृत गुरुङको बलिदान आज पनि राष्ट्रको सामूहिक स्मृतिमा ताजा छ। तर त्यो स्मृतिको सबैभन्दा गहिरो पीडा उनकी जीवनसाथी कान्ती गुरुङको पुछिएको सिउँदोमा झल्किन्छ।
पुनःनिर्मित कोटेश्वर प्रहरी प्रभागको कार्यालय हस्तान्तरण समारोह केवल एउटा प्रशासनिक कार्यक्रम मात्र रहेन। त्यो समारोह राज्य, सुरक्षा संयन्त्र र जनताको संवेदनाको कसी थियो। सिउँदो पुछिएकी कान्ती, काखमा अबोध सन्तान बोकेर जब कार्यक्रममा सहभागी भइन्, त्यो दृश्यले कठोरभन्दा कठोर मनलाई पनि पगाल्यो। त्यही क्षण नेपाल प्रहरीका प्रहरी महानिरीक्षक दानबहादुर कार्कीका आँखाबाट झरेका आँसु औपचारिकता थिएनन्—ती आँसु संगठनले गुमाएको एक कर्मठ सिपाहीप्रतिको श्रद्धा र एक बेसहारा परिवारप्रतिको मानवीय उत्तरदायित्वका साक्षी थिए।
आईजीपी कार्कीले कान्तीलाई योग्यता अनुसार नेपाल प्रहरीमै रोजगारी दिने घोषणा गर्नु केवल राहतको वाचा होइन, यो राज्यले आफ्ना शहीद परिवारप्रति देखाउनुपर्ने दीर्घकालीन जिम्मेवारीको संकेत हो। तर प्रश्न यहाँ टुंगिँदैन। नौ महिनामै सासु गुमाएकी, फेरि शीरको सिन्दुर गुमाएकी कान्ती आज ६० वर्षीय ससुरा र १० महिनाको शिशुको जिम्मेवारी बोकेर जीवन धानिरहेकी छिन्। एक लाख रुपैयाँको सम्मान र प्रशंसापत्रले घाउमा मलम त लगाउँछ, तर भविष्यको पूर्ण सुरक्षा दिन पर्याप्त हुँदैन।
यो सम्पादकीय केवल एक घटनाको वर्णन होइन; यो राज्यका सबै निकायलाई गरिएको गम्भीर स्मरण हो। सुरक्षाकर्मीहरू केवल पोशाकधारी कर्मचारी होइनन्, उनीहरू परिवारका अभिभावक, सन्तानका सपना र समाजका भरोसा हुन्। जब उनीहरू राष्ट्रका लागि बलिदान दिन्छन्, त्यसको भार केवल श्रद्धाञ्जलीमा सीमित हुनु हुँदैन। शहीद परिवारका लागि स्थायी रोजगारी, शिक्षा, स्वास्थ्य र सामाजिक सुरक्षाको सुनिश्चितता राज्यको नैतिक कर्तव्य हो।
आईजीपी कार्कीका आँसुहरूले त्यो दिन बोले—संवेदना अझै जीवित छ। अब आवश्यक छ, ती आँसु नीतिमा रूपान्तरण होऊन्। कान्ती गुरुङको पुछिएको सिउँदो केवल एक परिवारको पीडा होइन, त्यो हाम्रो सामूहिक उत्तरदायित्वको ऐना हो। जबसम्म शहीद परिवारको जीवन सुरक्षित र सम्मानित हुँदैन, तबसम्म राष्ट्रको शान्ति र न्याय अपूर्ण नै रहनेछ।