एक -काका क‍ो कथा : वरिष्ठ पत्रकार मधुलम्साल

मधुलम्साल– मेरा एकजना काका हुनुहुन्छ । बालसखा अर्थात् उमेर उस्तै भए पनि पुस्ताका हिसावले मान्नु पर्ने । उहाँको सोझोपन, कसैलाई बोलेर नचिँढाउने, व्यवहारमा उस्तै मित्रता ।
गाऊँघरतिर उहाँलाई सबैले मान्छन् पनि । सानाठूला जसले भने पनि मान्ने भएकाले होला, उहाँलाई सबैले काम अह्याउँछन्, उहाँ पनि नाइँ भन्न सक्नुहुन्न । सबैको प्रिय नै बन्न सक्नु भएको छ ।
राजनीतिमा राम्रै चासो राख्नु हुन्छ । उहाँ प्रष्ट काँग्रेसी बिचारधाराबाट ओतप्रोत व्यक्ति । तर, यस पटकको निर्वाचनमा उहाँले मसँग “एउटा भोट त घन्टीमा हाल्छु है ?” अनुमति माग्नु भो । मैले ‘किन र ?’ भनिनसक्दै उहाँले खुलस्त पार्नु भो, “रविलाई दिने के ।”
‘तपाईंले दिएको मत कहाँ उसले पाउने हो र ? उ त चितवनबाट पो उठेको ।’ मैले त्यती भने पनि काका त्यस विषयमा जानकार नहुने कुरै थिएन । उहाँले भन्नु भो, “हो त नि ! उसको पार्टीलाई समानूपातिकमा दिनु पर्यो भनेको के ।”
मैले ‘रविप्रति त्यस्तो झुकाउ किन ?’ काकामाथि प्रश्न तेर्साएँ । काकाले भन्नुभो, “हेर न त्यसले निकै गरेको छ के । विदेश जानेहरुलाई कती राहत मिलेको छ । यहीँ पनि के के गरीरहेको छ । त्यसैले एउटा भोट त उसैलाई दिऊ भन्ने सोचेको ।”
बिचरा ! टेलिभजन हेरेर मात्रै रविका बारेमा बुझेका मेरा काका, उसका भित्री क्रियाकलाप बारे बुझेको भए बल्ल के ठान्नु हुन्थ्यो होला, कुन्नी ? तर, काकालाई कन्भीन्स गर्ने नाममा त्यतातिर म जान चाहिन ।
रविलाई भोट दिने विषयमा काका पूरै कन्भिन्स भइसकेकाले मैले थप केही भन्न चाहिन, भने ‘तपाईंको इच्छा । तर, रवि तपाईंले सोचेजस्तो व्यक्ति होइनन् । र, सायद समानूपातिकमा पनि तपाईंले दिएको मत खेरा जान सक्छ ।’ मैले त्यसो भन्नुको कारण संविधान त प्रत्यक्षमा एक जनाले जित्नै पर्ने र कुल खसेको मतको ३ प्रतिशत मत समानूपातिकमा ल्याउनै पर्ने हुन्थ्यो । काकालाई त्यो दुबै हुन नसक्ने बताउँदा काका मेरो कुरा सुन्न, मान्न तयार हुनु भएन । मैले पनि काकाको मन दुखाउन चाहिन । भने ‘जेसुकै गर्नुस् ।’
मतदान सकियो, काउन्ट सुरु भो । काकामा उत्साह जाग्दै गयो । रविको फराकिलो अग्रता, अन्यत्र पनि घन्टी पार्टीका उमेदवारको बिजयी लहर । मतगणनाका क्रममा समानूपातिकमा त माओवादीभन्दा माथि । अब काकासँग के भनेर बोल्ने ? बरु, काकाले नै ‘देख्यौं मेरो मत खेरा गएको ?’ भन्दै गिज्याउन थाल्नु भो ।
दिन बित्दै जाँदा निर्वाचन परिणाम मिश्रीत, त्यसमा पनि अपत्यारिलो नजिता आयो । चौंथो ठूलो शक्ति बन्यो रविको पार्टी । यसमा यो सन्देह छैन कि रविकै नाम जोडिएर रविकै कारण घन्टी पार्टीले प्रत्यक्ष र समानूपातिक गरी २० सिट ल्याएको हो । समयको चक्रसँगै प्रधानमन्त्रीको अडानमा गठबन्धन टुट्यो, माओवादी एमालेतिर जुट्यो । बाठा केपीले प्रचण्ड आउनु अघि नै रवि र लिड्गदेललाई डाकेर छलफल चलाइसकेका रहेछन् । रविले यतीबेला मै मास्टर कि हुँ भन्ने बुझेपछि गृह मन्त्रालय मात्र मागेनन्, अनी उपप्रधानमन्त्रीमा पनि अडान छाडेनन् । र, पाए पनि । शायद त्यसबेला आफ्नो ‘वेट’ उनले बुझ्ने तिर भन्दा पनि मौकाको फायदा लुट्ने तिरै देखिए ।
अब त उता काकाको फूर्ति झन् बढ्यो । आफैँ गृहमन्त्री भएको भान काकामा समेत पर्न गयो । अब आकाशबाट बर्सन्छ झैँ गर्न थाल्नु भो काकाले पनि । विस्तारै हेर्दैजाँदा महिना दिनका कुरै छाडिदिऊ, दिन गनेर ३० दिन नपुग्दै रविकै क्रियाकलापबाट काका पनि वाक्क परिसक्नु भो, अरुका त कुरै छाडिदिऊ । पछिल्लो समय बल्ल काकाले पनि भन्न थाल्नु भएको छ, “ए ! जुन जोगि आए पनि कानै पो चिरेका हुँदारैछन् ।”
रविका पछिल्ला दिनका क्रियाकलापले मेरा काका मात्रै होइनन्, घन्टीमा मत दिने थुप्रै पछुताउँदै छन् । त्यो घन्टीधारीलाई पनि अवगत होस् ।

Facebook Comments Box